தமிழ் வளர்த்த சான்றோர்கள்

காலம் தோறும் தமிழ் வளர்த்த சான்றோர்கள்: ஒரு சரித்திரப் பார்வை

உலக மொழிகளுள் மிகவும் தொன்மையானதும், தனித்துவமானதுமான தமிழ் மொழி, தனது செழுமையையும், சிறப்பையும் காலம் தோறும் இழக்காமல் காத்து வருவதற்குப் பின்னணியில் பல சான்றோர்களின் அயராத உழைப்பும், அர்ப்பணிப்பும் ஒளிந்திருக்கின்றன. தமிழின் வளர்ச்சி ஒரு தொடர்ச்சியான பயணம்; அந்தப் பயணத்தில் தமக்கென ஒரு அத்தியாயத்தை எழுதிச் சென்ற எண்ணற்ற அறிஞர்கள், கவிஞர்கள், இலக்கண ஆசிரியர்கள், ஆய்வாளர்கள் எனப் பல்துறை வல்லுநர்களை ‘தமிழ் வளர்த்த சான்றோர்கள்’ எனப் போற்றுகிறோம். இக்கட்டுரை, தமிழ் மொழியை வளர்த்தெடுத்து, அதன் இலக்கிய மரபுகளைப் பாதுகாத்து, வருங்காலத் தலைமுறைகளுக்குப் பாசத்தோடு வழங்கிய அந்தச் சான்றோர்கள் சிலரைப் பற்றிய ஒரு சிறு அறிமுகமாகும்.

சங்க காலம் தொடங்கி…

தமிழ் மொழியின் ஆதிப் பிதாமகராகக் கருதப்படும் அகத்திய முனிவர் தொடங்கி, தொல்காப்பியத்தை இயற்றிய தொல்காப்பியர் வரை, சங்க இலக்கியத்திற்கு அடித்தளமிட்டவர்கள் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே இலக்கண விதிகளை வகுத்து, மொழியின் செழுமைக்கு வித்திட்டனர். உலகப் பொதுமறை தந்த திருவள்ளுவர், குறள் வெண்பா யாப்பில் அறம், பொருள், இன்பம் குறித்து ஈராயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன் படைத்த ‘திருக்குறள்’ தமிழுக்குக் கிடைத்த அரிய பொக்கிஷம். மனித வாழ்வின் உயர்வுக்குத் தேவையான அத்தனை அறங்களையும் இரண்டே அடிகளில் வடித்துத் தந்த அவரது மாண்பு இன்றும் போற்றப்படுகிறது. கபிலர், அவ்வையார், பரணர், நக்கீரர் போன்ற சங்க இலக்கியப் புலவர்கள், அகம், புறம் சார்ந்த வாழ்வியலைச் சித்திரங்களாய் வரைந்து, சங்க இலக்கியத்தின் பொற்காலத்திற்கு உயிரூட்டினர். அவர்களது கவிதைகள் தமிழின் சொல்வளத்தையும், பொருட்செறிவையும் உலகறியச் செய்தன.

பக்தி இலக்கியப் பெருக்கு

சங்க காலத்திற்குப் பிந்தைய பக்தி இலக்கியக் காலம், தமிழ் மொழியின் ஆன்மீகப் பரிமாணத்தை உயர்த்தியது. சைவ சமயத்தில் நால்வர் எனப் போற்றப்படும் திருஞானசம்பந்தர், திருநாவுக்கரசர், சுந்தரர், மாணிக்கவாசகர் ஆகியோர் தேவாரம், திருவாசகம் போன்ற பக்திப் பனுவல்களைப் பாடி, மக்களின் மனங்களில் சைவ சமயத்தையும், அதற்கு ஆதாரமான தமிழ் மொழியையும் ஆழப் பதியச் செய்தனர். வைணவத்தில் பன்னிரு ஆழ்வார்கள் பாடிய நாலாயிர திவ்யப் பிரபந்தம், பக்திப் பாடல்களின் உச்சமாகத் திகழ்ந்தது. இந்தப் பக்தி இலக்கியங்கள் செய்யுள் வடிவிலும், நாடகப் பாங்கிலும் தமிழுக்கு புதிய உத்திகளையும், சொல் நயங்களையும் சேர்த்தன.

காவியங்களும், சித்தர்களின் ஞானமும்

தமிழின் மாபெரும் காவியங்களில் ஒன்றான கம்பராமாயணத்தைப் படைத்த கம்பர், தனது கவித்திறத்தால் இராமாயணக் கதையைத் தமிழ் மண்ணுக்கும், தமிழரின் மனதுக்கும் ஏற்றவாறு மாற்றியமைத்தார். “கம்பன் வீட்டுக் கட்டுத்தறியும் கவி பாடும்” என்ற பழமொழி அவரது கவித்திறனுக்குச் சான்று. சைவ சமயத்தின் பெருமைகளைப் பறைசாற்றும் சேக்கிழார் இயற்றிய ‘பெரியபுராணம்’, 63 நாயன்மார்களின் வரலாற்றை இலக்கியச் சுவையோடு எடுத்துரைத்தது. திருமூலர் போன்ற சித்தர்கள், மருத்துவ, தத்துவ, யோக அறிவியலைத் தங்கள் பாடல்களில் தமிழுக்குக் கொண்டு வந்தனர்.

அயல்நாட்டு அறிஞர்களின் பங்களிப்பு

தமிழின் தொன்மையை உலகறியச் செய்வதிலும், அதன் இலக்கியங்களைப் பிற மொழிகளில் மொழிபெயர்ப்பதிலும் அயல்நாட்டு அறிஞர்களின் பங்கு அளப்பரியது. வீரமாமுனிவர் (கான்ஸ்டன்டைன் ஜோசப் பெஸ்கி) ‘சதுரகராதி’ முதலான நூல்களை இயற்றி, தமிழுக்கு ஒரு புது இலக்கண வழியைக் காட்டினார். ஜி.யு. போப், திருக்குறள், நாலடியார், திருவாசகம் போன்ற தமிழ் இலக்கியப் பெருநூல்களை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்து, தமிழின் சிறப்பை உலகறியச் செய்தார். டாக்டர் ராபர்ட் கால்டுவெல் ‘திராவிட மொழிகளின் ஒப்பிலக்கணம்’ என்ற நூலை எழுதி, தமிழ் மொழியின் தனித்தன்மையையும், அதன் தொன்மையையும் அறிவியல் பூர்வமாக நிலைநாட்டினார்.

நவீன காலத்தின் முன்னோடிகள்

பழங்கால ஓலைச்சுவடிகளைத் தேடி அலைந்து, காலம் அழியாமல் காப்பாற்றி, அச்சு வடிவில் கொண்டு வந்து, மறுமலர்ச்சிக்கு வித்திட்ட “தமிழ்த் தாத்தா” உ.வே. சாமிநாத ஐயர் இல்லையெனில், பல சங்க இலக்கிய நூல்களும், காவியங்களும் நமக்குக் கிடைத்திருக்காது. அவரது பணி தமிழின் பொற்காலத்தை மீட்டெடுத்தது.

இருபதாம் நூற்றாண்டில், மகாகவி பாரதியார், புரட்சிகரமான கவிதைகளாலும், புதுமையான மொழிநடையாலும் நவீன தமிழ்க் கவிதைக்கு ஒரு புதிய திசையை வகுத்தார். தேசபக்தி, சமூக சீர்திருத்தம், பெண் விடுதலை எனப் பல தளங்களில் அவரது கவிதைகள் தமிழர்களுக்குப் பெரும் உத்வேகத்தை அளித்தன. பாவேந்தர் பாரதிதாசன், தமிழின் தனிச்சிறப்பையும், தமிழினத்தின் வீரத்தையும் தனது படைப்புகளில் உணர்ச்சிப்பூர்வமாகப் பதிவு செய்தார். மறைமலை அடிகள் ‘தனித்தமிழ் இயக்கம்’ தொடங்கி, தமிழ் மொழிக்குச் சமஸ்கிருதம் போன்ற பிற மொழிச் சொற்கள் கலப்பதைத் தவிர்த்து, தூய தமிழ்ச் சொற்களைப் பயன்படுத்தும் இயக்கத்தை முன்னெடுத்தார்.

புதினங்கள், சிறுகதைகள் மூலம் தமிழ் உரைநடைக்கு வளம் சேர்த்த கல்கி கிருஷ்ணமூர்த்தி, புதுமைப்பித்தன், கு.அழகிரிசாமி, லா.ச.ராமாமிர்தம் போன்றோர், தமிழ்ப் படைப்பிலக்கியத்திற்குப் புதிய பரிமாணங்களை வழங்கினர். அண்மைக் காலத்தில், மு.வரதராசனார், வ.சுப.மாணிக்கம், தனிநாயகம் அடிகள், தெ.பொ.மீனாட்சிசுந்தரம் போன்ற அறிஞர் பெருமக்கள், தமிழ் இலக்கண, இலக்கிய ஆராய்ச்சிக்கு முக்கியப் பங்காற்றினர்.

முடிவுரை

இந்தச் சான்றோர்கள் ஒவ்வொருவரும் தத்தம் காலத்தில் தமிழுக்கு ஆற்றிய தொண்டு, அளப்பரியது. இவர்களின் சிந்தனைகளும், படைப்புகளும், மொழியியல் ஆய்வுகளும் தமிழ் மொழியைப் பன்முகத்தன்மையுடன் வளர்த்தெடுத்தன. காலத்தால் அழியாத இலக்கியப் பொக்கிஷங்களை நமக்கு வழங்கிய இந்தச் சான்றோர்களின் தியாகமும், தமிழ்ப் பற்றும் நமக்குப் பெரும் உத்வேகத்தை அளிக்கின்றன. அவர்கள் இட்டுச் சென்ற பாதையில் நாமும் பயணித்து, தமிழ் மொழியின் சிறப்பை உலகம் முழுவதும் எடுத்துச் செல்லும் கடமை நமக்கு உண்டு.

“தமிழுக்கும் அமுதென்று பேர், அந்தத் தமிழ் இன்பத் தமிழ் எங்கள் உயிருக்கு நேர்!” என்ற பாரதிதாசனின் வரிகளுக்கு ஏற்ப, தமிழ் தாயை வளர்த்தெடுத்த சான்றோர்களைப் போற்றி, நாமும் தமிழுக்குத் தொண்டாற்றுவோம்