தமிழரின் பண்பாடு: ஒரு செழுமையான வாழ்வியல் பெட்டகம்

முன்னுரை: தமிழரின் பண்பாடு என்பது வெறும் சடங்குகளின் தொகுப்பு அல்ல; அது மனித இனம் எப்படி வாழ வேண்டும், எப்படி வாழக்கூடாது என்பதை பண்பாட்டுக் கூறுகளின் வாயிலாக எடுத்துக் கூறும் ஒரு முழுமையான வாழ்வியல் கோட்பாடு. காலம் காலமாக, தலைமுறை தலைமுறையாகக் கடத்தப்பட்டு, பன்னெடுங்காலப் பாரம்பரியத்தைக் கொண்ட தமிழ்ப் பண்பாடு, உலகம் முழுவதிலும் இன்று ஒரு தனித்துவமான அத்தியாயமாகப் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. மனித குலத்தின் மிகப் பழமையான பண்பாடுகளில் இந்தியப் பண்பாடு சிறப்பிடம் பெற, அதிலும் மிகச் சிறப்பானது தமிழரின் பண்பாடு என்றால் அது மிகையாகாது. உலகம் முழுமையும் உறவு கொள்வதையும், எந்த வேறுபாடுமின்றி அனைவரையும் அகம் மகிழ்ந்து அரவணைப்பதையுமே தமிழர் தங்களின் உயர்ந்த பண்பாடாகப் போற்றினர். இத்தகைய உயரிய விழுமியங்கள், உலக மக்கள் அனைவருக்கும் ஒரு ஒளிவிளக்காகத் திகழ்கின்றன.

தமிழரின் பண்பாடு – ஒரு ஆழமான பார்வை: தமிழரின் பண்பாடு, ‘யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்’ என்ற கணியன் பூங்குன்றனாரின் புறநானூற்று வரிகளில் பொதிந்துள்ள உலகளாவிய சகோதரத்துவம் மற்றும் சமத்துவக் கோட்பாட்டை அடிப்படையாகக் கொண்டது. இந்த வரிகள், நில எல்லையற்ற அன்பையும், மனிதநேயத்தையும் பறைசாற்றுவதோடு, உலக மக்கள் அனைவரும் ஒரே குலத்தவர் என்ற பரந்த சிந்தனையை முன்னிறுத்துகின்றன. சங்க இலக்கியங்கள், தமிழரின் வாழ்வியலை காதல் (அகம்), வீரம், கொடை, மற்றும் இல்லற அறமாகிய விருந்தோம்பல் என நான்கு தூண்களின் அடிப்படையில் கட்டமைத்துள்ளன. இந்த அறவியல் கோட்பாடுகள், தனிமனித ஒழுக்கத்தோடு சமூக நல்லிணக்கத்தையும் வலியுறுத்தி, ஒரு செம்மையான வாழ்வுக்கு வழிகாட்டி நிற்கின்றன. குறிப்பாக திருக்குறள் போன்ற அறநூல்கள், தமிழரின் பண்பாட்டின் சாரம்சத்தை உலகிற்கே எடுத்துரைக்கும் உயரிய வாழ்வியல் வழிகாட்டிகளாகும்.

தமிழரின் உணவு முறைகள் – ஆரோக்கியமும் அறிவியலும்: உலகில் முதன் முதலில் உணவை நாகரீகமாக சமைத்தவனும், முதன் முதலில் குழம்பு காய்ச்சப்பட்டது தமிழகத்தில்தான் என்றும் ஞா.தேவநேய பாவாணர் தான் எழுதிய ‘தமிழர் வரலாறு’ என்ற நூலில் குறிப்பிடுவது, தமிழரின் உணவுப் பண்பாட்டின் தொன்மையை உணர்த்துகிறது. இஞ்சி, லவங்கம், ஏலக்காய், மிளகு போன்ற மணமூட்டிகளை முதன் முதலில் தமிழர்கள் தான் பயிரிட்டு, உணவுப் பொருட்களில் பயன்படுத்தி, அதன் மருத்துவ குணங்களை உணர்ந்திருந்தனர் என்பதை க.தா. திருநாவுக்கரசர் தன் ‘தமிழ் பண்பாடு’ என்ற நூலில் பதிவு செய்துள்ளார். பழந்தமிழரின் உணவில் அரிசி முதன்மை இடத்தைப் பெற்றிருந்தது. காடைக்கன்னி அரிசி, குதிரைவாலி அரிசி, சாமை, திணை, வரகரிசி என ஐந்து வகையாக அரிசியை மட்டுமன்றி, பல்வேறு வகையான நெல் வகைகளையும் மக்கள் உணவில் சேர்த்துள்ளதை அறிய முடிகிறது. இது அவர்களின் உணவுப் பன்முகத்தன்மையையும், இயற்கை சார்ந்த வாழ்வியலையும் காட்டுகிறது. மேலும், தமிழரின் உணவு முறைகள், சத்துமிக்க சிறு தானியங்கள், பருப்பு வகைகள், காய்கறிகள், பழங்கள் மற்றும் மூலிகைகளை உள்ளடக்கி, ஆரோக்கியமான வாழ்வுக்கு துணை நின்றன. பாரம்பரிய சமையல் முறைகளான மண்பானை சமையல், கல் சட்டி பயன்பாடு போன்றவை, உணவின் சத்துக்களையும் சுவையையும் பாதுகாத்தன.

விருந்தோம்பல் – அன்பின் வெளிப்பாடு: சங்க இலக்கியங்களில் காதல், வீரம், கொடை மட்டுமன்றி, இல்லற அறமாகிய விருந்தோம்பலை சிறப்பித்துப் போற்றினர். விருந்தோம்பல் தமிழரின் உயிர்நாடியாகவும், பசிப்பிணி போக்கக் கூடிய ஈகை மனப்பான்மையின் வெளிப்பாடாகவும் திகழ்ந்தது. ‘செல்விருந்து ஓம்பி வருவிருந்து பார்த்திருக்கும்’ என விருந்தோம்பலை அறத்தின் உச்சமாகக் கருதினர். மன்னன் விருந்து போற்றலை அறம் என்று மேற்கொண்டு கருதினான். ‘மன்னன் எவ்வழி மக்கள் அவ்வழி’ என்ற முதுமொழிக்கு ஏற்ப, மன்னனைப் போன்றே மக்களும் விருந்தோம்பல் மனப்பான்மையைப் பெற்றிருந்தனர். வந்தோரை வாழவைக்கும் பண்பு, தமிழர்களின் ரத்தத்தில் ஊறியிருந்தது. இது வெறும் சடங்கு அல்ல; अतिथि देवो भव (விருந்தாளியைத் தெய்வமாக மதித்தல்) என்ற உயர்ந்த சிந்தனையின் தமிழ்ப் பிரதிபலிப்பாகும். பசி என்று வந்தவர்களுக்கு உணவளிப்பதும், வழிப்போக்கர்களுக்கு அடைக்கலம் தருவதும், தங்கள் உழைப்பில் ஒரு பகுதியைப் பிறரோடு பகிர்ந்துகொள்வதும் தமிழரின் அற்புதம் வாய்ந்த விருந்தோம்பல் மரபின் அடையாளங்கள்.

இசை – ஆன்மாவின் மொழி மற்றும் வாழ்வியலின் அங்கம்: சங்க இலக்கியங்களில் இசைக்கருவிகள், பண்கள் (ராகங்கள்), இசைவாணர்கள் (இசைக்கலைஞர்கள்) பற்றிய செய்திகள் விரிவாக இடம் பெறுவதைக் காணலாம். இசைக்கலை மிகவும் தொன்மையானது மட்டுமல்லாமல், தமிழரின் வாழ்வியலோடு இரண்டறக் கலந்திருந்தது. திணை வாழ்க்கை காலத்திலேயே (குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல், பாலை) ஒவ்வொரு நிலத்திற்கும் உரிய பன் வகைகளும், இசைக்கருவிகளும் தோன்றி, இசையை மேலும் வலுவடையச் செய்தன. பிற்காலக் கர்நாடக இசையின் அடிப்படைகள் தமிழரின் இசை மரபிலேயே வேரூன்றியுள்ளன என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

“அளப்பிறந் துயிர்தலும் ஒற்றிசை நீடலும் உளவென மொழிய இசையோடு சிவனே நரம்பின் மறைய என்மனார் புலவர்” (தொல். 33)

என்ற தொல்காப்பிய நூற்பா, இசை தமிழரின் தொன்மையை மட்டுமல்லாமல், அதன் நுட்பத்தையும் காட்டுகின்றது. பண்கள் இசைத்துப் பாடுவதாலும், கருத்துக்கு ஏற்ற பாடல்களை எழுதுவதாலும் அவர்கள் பாணர்கள் என்று அழைக்கப்பட்டனர். இவர்கள் கற்பனையும் கவித்துவமும் கொண்டவர்களாகக் காணப்பட்டனர். யாழிசைத்துப் பாடுபவர்கள் யாழ்ப்பாணர்கள் என்று அழைக்கப்பட்டனர். மத்தளம், குழல், பறை போன்ற பல்வேறு இசைக்கருவிகளை பயன்படுத்தி இசைக்கோலங்கள் நிகழ்த்தப்பட்டன. வழிபாடுகளிலும், கொண்டாட்டங்களிலும், போர் முனைகளிலும் இசை முக்கிய பங்காற்றியது. இசை என்பது வெறும் ஒரு கலை வடிவம் மட்டுமல்ல, அது ஆன்மீகத்தையும், உணர்ச்சிகளையும் வெளிப்படுத்தும் ஒரு கருவியாகவும் திகழ்ந்தது.

கொடை சிறப்பு – செல்வத்தின் பயன்: கொடை என்பதற்குத் தியாகம், புறத்துறை, திருவிழா, ஈகை, பொன், கற்பகம் என்றெல்லாம் பல பொருள்கள் இருக்கின்றன. சென்னை பல்கலைக்கழகத் தமிழ் அகரமுதலி, கொடை என்ற சொல்லுக்கு ஈகம், தியாகம், கொடையாகக் கைக்கொண்ட ஆநரிய இரவலர்க்கு வரையாது கொடுக்கும் புறத்துறை, ஊர்த் தேவதைக்கு மூன்று நாள் செய்யும் திருவிழா என்று விளக்கம் தருகிறது. இது தமிழரின் கொடைப் பண்பின் பன்மையைக் காட்டுகிறது. தமிழர், செல்வத்தைப் பெருக்க வேண்டும் என்பதைவிட, அதனைப் பிறருக்கு ஈந்து வாழ வேண்டும் என்பதையே உயரிய அறமாகக் கருதினர்.

“உண்பது நாழி உடுப்பவை இரண்டே பிறவும் எல்லாம் ஓர் ஒக்கும்மே செல்வத்து பயனே ஈதல் துய்ப்போம் எனினே, தப்புந பலவே” (புறம் – 189:6-9)

என்ற புறநானூற்றுப் பாடல், உண்பது ஒரு நாழி, உடுப்பவை அரையாடை, மேலாடை என இரண்டுதான்; இவைபோலப் பிற உடல் உள்ள தேவைகளும் ஒன்றாகவே இருக்கின்றன. ஆகையால், பெற்ற செல்வத்தால் செய்ய வேண்டியது ஈதல் அறம் என்று உலகோர்க்கு எடுத்துரைக்கிறது. செல்வத்தைச் சேர்த்து வைத்து அனுபவித்தால், பல சந்தர்ப்பங்களில் அது தடைபடும் அல்லது பயனற்றுப் போகும் என்ற எச்சரிக்கையையும் இதன் மூலம் வழங்குகிறது. கடையேழு வள்ளல்கள் (பாரி, ஓரி, காரி, ஆய், அதியமான், நல்லி, பேகன்) போன்றோர், தங்கள் செல்வத்தைத் தமக்கெனக் கொள்ளாமல், பிறருக்காகவே வாழ்ந்து, கொடைப் பண்பின் சிகரமாகத் திகழ்ந்தனர்.

கலை மற்றும் கட்டிடக்கலை – அழகியலின் வெளிப்பாடு: தமிழர்களின் பண்பாடு கலை மற்றும் கட்டிடக்கலையில் தனியிடம் பெற்றது. திராவிடக் கட்டிடக்கலை, குறிப்பாகக் கோயில்கள், உலகப் புகழ்பெற்றவை. பல்லவர்கள், சோழர்கள், பாண்டியர்கள் மற்றும் நாயக்கர்கள் போன்ற பேரரசுகள் கட்டிய அற்புதமான கோயில்கள், சிற்பங்கள், மற்றும் ஓவியங்கள் தமிழரின் கலைத்திறமைக்குச் சான்றாகும். மாமல்லபுரம் கடற்கரைக் கோயில், தஞ்சைப் பெரிய கோயில், மதுரை மீனாட்சியம்மன் கோயில் போன்றவை வெறும் வழிபாட்டுத் தலங்கள் மட்டுமல்லாது, தமிழர்களின் சிற்பக்கலை, கட்டிடக்கலை மற்றும் பொறியியல் அறிவின் உச்ச நிலையைப் பறைசாற்றுகின்றன. வெண்கலச் சிலைகள், சுவரோவியங்கள், நாட்டிய வடிவங்களான பரதநாட்டியம், நாட்டுப்புறக் கலைகளான கரகாட்டம், ஒயிலாட்டம், தெருக்கூத்து போன்றவையும் தமிழரின் வாழ்வியலோடு இரண்டறக் கலந்து, அவர்களின் கலை ரசனையையும், சமூக ஒருமைப்பாட்டையும் வெளிப்படுத்துகின்றன.

கல்வி மற்றும் அறிவுத் தேடல் – பழந்தமிழரின் ஞானம்: பழந்தமிழர்கள் கல்விக்கு மிகுந்த முக்கியத்துவம் அளித்தனர். ‘கற்றது கைமண் அளவு, கல்லாதது உலகளவு’ போன்ற முதுமொழிகள், ஞானத்தின் எல்லையற்ற தன்மையையும், கல்வி கற்பதன் அவசியத்தையும் வலியுறுத்தின. சங்க இலக்கியங்கள் கல்வி கற்றவர்களின் சிறப்பையும், கல்வியின் மூலம் கிடைக்கும் உயர்வையும் போற்றின. ஓலைச்சுவடிகளில் எழுதப்பட்ட இலக்கண நூல்கள், இலக்கியப் படைப்புகள், மருத்துவக் குறிப்புகள், வானியல் ஆய்வுகள் எனப் பல துறைகளில் தமிழர்கள் சிறந்து விளங்கினர். குருகுலக் கல்வி முறை, ஆசிரியரும் மாணவரும் இணைந்து வாழும் முறையை அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்தது. இது வெறும் பாடப்புத்தக அறிவை மட்டும் போதிக்காமல், அறநெறிகள், வாழ்வியல் ஒழுக்கம், சமூகப் பொறுப்புணர்வு ஆகியவற்றையும் கற்பித்தது. ‘எண்ணும் எழுத்தும் கண்ணெனத் தகும்’ என்ற கூற்று, கல்வி மற்றும் கணக்கியல் அறிவின் முக்கியத்துவத்தை உணர்த்துகிறது.

குடும்ப அமைப்பு மற்றும் சமூக நல்லிணக்கம்: தமிழர்களின் குடும்ப அமைப்பு, கூட்டுக்குடும்ப முறையை பெரிதும் மதித்தது. தாத்தா, பாட்டி, பெற்றோர், குழந்தைகள், உறவினர்கள் எனப் பலர் ஒரே கூரையின் கீழ் வாழ்வது, குடும்பப் பிணைப்பையும், பெரியோரை மதிக்கும் பண்பையும், இளையோருக்கு நல்வழி காட்டும் பொறுப்பையும் வளர்த்தது. குடும்பம் என்பது வெறும் ரத்த உறவுகளின் பிணைப்பு மட்டுமல்லாமல், சமுதாயத்தின் ஒற்றைச் செங்கல் என்ற உயர் நோக்கத்துடன் செயல்பட்டது. குடும்பத்தில் உள்ள ஒவ்வொருவரும் தங்கள் பொறுப்புகளை உணர்ந்து, ஒருவருக்கொருவர் துணையாக நின்று, இன்ப துன்பங்களைப் பகிர்ந்து வாழ்ந்தனர். இது சமூக நல்லிணக்கத்திற்கு அடிப்படையாக அமைந்தது. ‘அறன் வலியுறுத்தல்’, ‘ஒழுக்கமுடைமை’, ‘புறங்கூறாமை’ போன்ற திருக்குறள் அதிகாரங்கள், சமூக உறவுகளின் முக்கியத்துவத்தையும், அறம் சார்ந்த வாழ்வியலையும் வலியுறுத்துகின்றன.

திருவிழாக்கள் மற்றும் கொண்டாட்டங்கள் – வாழ்வின் உற்சாகம்: தமிழர்களின் பண்பாட்டில் திருவிழாக்களும் கொண்டாட்டங்களும் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன. பொங்கல் திருவிழா, தமிழ்ப் புத்தாண்டு, தீபாவளி, கார்த்திகை தீபம், சித்திரைத் திருவிழா போன்ற பல பண்டிகைகள், தமிழர்களின் நம்பிக்கைகளையும், விவசாயத்தையும், இயற்கையுடனான பிணைப்பையும், சமூக ஒன்றிணைதலையும் பிரதிபலிக்கின்றன. பொங்கல் திருவிழா, அறுவடைத் திருநாளாக, உழவர்களுக்கும், இயற்கையின் கொடைகளுக்கும் நன்றி செலுத்தும் விதமாக கொண்டாடப்படுகிறது. இத்தகைய விழாக்கள், குடும்பங்கள் ஒன்றிணையவும், உறவுகளைப் புதுப்பிக்கவும், கலாச்சாரப் பாரம்பரியங்களை அடுத்த தலைமுறைக்குக் கடத்தவும் உதவுகின்றன. நாட்டுப்புறப் பாடல்கள், விளையாட்டுகள், உணவுப் பண்டங்கள் என ஒவ்வொரு திருவிழாவிலும் தனித்துவமான பண்பாட்டுக் கூறுகள் நிறைந்திருக்கும்.

முடிவுரை: தமிழரின் பண்பாடு என்பது காலத்தால் அழியாத, உலகிற்கே வழிகாட்டும் ஒரு கலங்கரை விளக்கு. ‘யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்’ என்ற உலகளாவிய அறம், விருந்தோம்பல் எனும் அன்பின் சிகரம், கொடை எனும் ஈகைப் பண்பு, இசை மற்றும் கலை எனும் ஆன்மாவின் வெளிப்பாடு, ஆரோக்கியமான உணவு முறை, கல்வி மீது கொண்ட ஆர்வம், உறுதியான குடும்ப அமைப்பு, சமூக நல்லிணக்கம் மற்றும் பாரம்பரிய திருவிழாக்கள் எனப் பல பரிமாணங்களைக் கொண்டது தமிழ்ப் பண்பாடு. இன்றைய நவீன உலகிலும், மனிதநேயம், சூழலியல் பாதுகாப்பு, சமூக ஒற்றுமை போன்ற விழுமியங்களை விதைப்பதில் தமிழரின் பண்பாடு பெரும் பங்காற்றுகிறது. இந்தத் தொன்மையான மற்றும் செழுமையான பண்பாட்டைப் போற்றிப் பாதுகாத்து, அடுத்த தலைமுறைக்குக் கடத்துவது ஒவ்வொரு தமிழரின் கடமையாகும். இது வெறும் அடையாளமாக மட்டுமல்லாமல், ஒரு சிறந்த வாழ்வியல் நெறியாக உலகெங்கும் பரவ வேண்டும் என்பதே நமது நோக்கமாகும்.