பாண்டிவள நாட்டில், பொதியமலைச் சாரலை ஒட்டிய பாவநாசத்திற்கு அருகிலுள்ள விக்கிரமசிங்கபுரத்தில், அகத்திய மாமுனிவரின் அருளால் ஏழு தலைமுறைகளாக அருட்புலமை பெற்று விளங்கிய சைவ வேளாளர் குலத்தில், சிவனையும் அடியார்களையும் முழுமையாகப் போற்றும் சிறந்த பக்தியும், கல்வியும் செல்வமும் ஒருங்கே அமையப்பெற்ற ஆனந்தக் கூத்தர் என்பவர் வாழ்ந்து வந்தார். அவரது மனைவியார், கற்பொழுக்கத்தில் நிகரற்ற மயிலம்மையார் என அனைவராலும் சிறப்பிக்கப்பட்டார்.
அவர்களது வயிற்றில், அவர்களின் ஏழாவது தலைமுறையாக, தமிழ்நாடே தவமியற்றிப் பெற்றெடுத்தது போல, ஒரு சிறந்த புதல்வர் பிறந்தார். அவருக்கு முக்களாலிங்கர் என்னும் திருப்பெயர் சூட்டப்பட்டது. அவர் ஒழுக்கம், அன்பு, அருள் போன்ற நற்குணங்களுடன் வளர்ந்தார். ஐந்தாம் வயதில், தந்தை அவரைப் பள்ளியில் சேர்த்து, கல்வி கற்கத் தொடங்கினார்.
அவ்வாறு அவர் கல்வி கற்றுக்கொண்டிருந்த காலத்தில், திருவாவடுதுறை ஆதீனத்திலிருந்து சிவத்தல யாத்திரை மேற்கொண்ட சில முனிவர்கள் விக்கிரமசிங்கபுரத்து வீதியில் சென்றனர். பள்ளியிலிருந்து திரும்பிக்கொண்டிருந்த முக்களாலிங்கர் அம்முனிவர்களைக் கண்டு, வணங்கி, “சுவாமிகளே! அடியேனின் வீட்டிற்கு எழுந்தருளி, உணவு அருந்திச் செல்ல வேண்டும்” என்று வேண்டினார். சிறிய வயதினராயினும், அறிவில் முதிர்ந்தவராய்க் காணப்பட்ட முக்களாலிங்கரின் வேண்டுகோளுக்கு முனிவர்கள் மனமிரங்கி, விருப்பத்துடன் அவருடன் அவரது இல்லத்திற்குச் சென்றனர்.
அங்கு, தம் மகனின் நல்லெண்ணத்தைப் புரிந்துகொண்டு, கற்பில் அருந்ததியையும் விஞ்சிய மயிலம்மையார் மிகுந்த அன்புடன் உபசரிக்க, முனிவர்கள் உணவு அருந்தினர். மயிலம்மையாரின் கற்பின் சிறப்பையும், சிவனடியார்க்கு அவர் செய்யும் திருத்தொண்டின் பெருமையையும், “தெய்வம் தொழாஅள் கொழுநற் தொழுதெழுவாள் பெய்யெனப் பெய்யும் மழை” என்ற திருக்குறளுக்கு ஏற்ப, தன் கணவனையே தெய்வமாகக் கருதி வாழும் அவரது உன்னத குணத்தையும் முனிவர்கள் பெரிதும் பாராட்டினர். மேலும், “அருந்ததிஎன் அம்மை அடியவர்கட்கு என்றும் திருந்த அமுதளிக்கும் செல்வி -பொருந்தவே ஆனந்தக் கூத்தர் அகமகிழத் தொண்டு செயும் மானம் தவாத மயில்” என்னும் செய்யுளையும் இயற்றி அருளி, அங்கிருந்து புறப்பட்டனர்.
அதன்பின்னர், வெளியே சென்றிருந்த ஆனந்தக் கூத்தர் வீட்டிற்குத் திரும்பி வந்தபோது, நிகழ்ந்த அரிய சம்பவங்களைக் கேட்டு, அளவற்ற ஆனந்தக் கடலில் மூழ்கினார். நாளடைவில், ஆனந்தக் கூத்தர் தன் மகன் முக்களாலிங்கருடன் ஆதீன முனிவர்களைச் சந்தித்து வணங்கினார். சத்திநிபாதம் பெற்றிருந்த முக்களாலிங்கர், பிறவிப் பெருங்கடலில் இருந்து விடுபட வேண்டும் என்ற நோக்கத்தில், அம்முனிவர்களுடன் தாம் செல்ல விரும்புவதாகத் தன் தந்தைக்குத் தெரிவித்தார். தன் மகனைப் பிரிய மனமில்லாமலும், அவன் கருத்தை உணர்ந்தமையாலும், ஒருவாறாக அதற்கு இசைந்து, மகனை முனிவர்களுடன் அனுப்பிவிட்டு வீட்டிற்குத் திரும்பினார்.
தந்தையார் சென்றபின்பு, முக்களாலிங்கர் ஆதீன முனிவர்களுடன் பயணத்தைத் தொடங்கி, வழியில் உள்ள பல்வேறு சிவத்தலங்களைத் தரிசித்துப் புண்ணியம் பெற்று, சோழ நாட்டில் அமைந்துள்ள திருவாவடுதுறையை அடைந்தார். அங்குள்ள மடாலயத்தினுள் நுழைந்து, ஆதீனத்தின் தலைமைக்குரவராகிய நமச்சிவாய மூர்த்திகளைத் தரிசித்து, அவரது திருவருள் நோக்கம் பெற்றார். பின்னர், அப்போது சின்னப்பட்டத்தில் வீற்றிருந்த ஞானாசாரியரான பின்வேலப்ப தேசிகரை அணுகி, மிகுந்த பக்தியோடு வணங்கினார்.
ஞானதேசிகரை வணங்கிய முக்களாலிங்கர், அவரிடமிருந்து சைவ சந்நியாசத்தையும், சிவதீட்சையையும் பெற்று, ‘சிவஞானயோகிகள்’ என்னும் தீட்சா நாமத்தைப் பெற்றார். பின்னர், மெய்கண்ட சாத்திரங்களையும் பண்டார சாத்திரங்களையும் கேட்டுத் தெளிவு பெற்றார்.
சிவஞானயோகிகள் அகத்திய மாமுனிவரின் வரத்தால் அவதரித்தவர் ஆதலால், மிக எளிதாக வடமொழி நூல்களையும் தென்மொழி நூல்களையும் கற்றுத் தேர்ந்தார். அத்துடன் மெய்யுணர்வின் முழுமையையும் அடைந்து, ஞானத்தில் பரிபூரணம் பெற்றவராய் வீற்றிருந்தார்.
சிவஞானயோகிகளின் ஞானாசாரியரும் அவரது அருட்பணிகளும்
சிவஞானயோகிகளின் ஞானாசாரியர் வேலப்ப தேசிகர் ஆவார். அவர் சிவஞானயோகிகளுக்கு மெய் உபதேசம் செய்தருளியவர் என்பதை, காஞ்சிபுராணத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள பின்வரும் பாடல் வரிகள் மூலம் நன்கு அறியலாம்:
எவ்வெவ கோட்படு பொருளும் அஞ்செழுத்தின் அடக்கி அவற்றியல்பு காட்டி மெய்வகை அஞ்சவத்தையினும் நிற்குமுறை ஓதுமுறை விளங்கத் தேற்றி அவ்வெழுத்தின் உள்ளீடும் அறிவித்துச் சிவபோகத்து அழுத்தி நாயேன் செய்வினையும் கைக் கொண்ட வேலப்ப தேசிகன்தாள் சென்னி சேர்ப்பாம்
இப்பாடல் வரிகள் வேலப்ப தேசிகரின் பெருமையையும், சிவஞானயோகிகளுக்கு அவர் அளித்த ஞானத்தையும் தெளிவாக உணர்த்துகின்றன.
இலக்கணப் பங்களிப்புகள்:
சிவஞானயோகிகள் இலக்கணப் புலமையிலும் சிறந்து விளங்கினார். ஜமதக்கினி முனிவரின் புத்திரரும், அகத்திய மாமுனிவரின் முதன்மை மாணாக்கரும், இடைச்சங்கப் புலவர் ஐம்பத்தொன்பதின்மரில் ஒருவருமான திருணதூமாக்கினி என்னும் தொல்காப்பிய முனிவர் அருளிய தொல்காப்பியத்திற்கு ஏற்கனவே இருந்த இளம்பூரணம், சேனாவரையம், நச்சினார்க்கினியம் ஆகிய மூன்று உரைகளிலும் காணப்பட்ட ஐயங்களை நீக்கித் தெளிவுபடுத்தும் உயரிய நோக்குடன், அதன் பாயிரத்திற்கும் முதற்சூத்திரத்திற்கும் ‘சூத்திரவிருத்தி’ எனும் பாடியத்தை அருளினார். அத்துடன், வடமொழியில் அமைந்த தருக்க சங்கிரகம், அன்னம்பட்டீயம் ஆகிய நூல்களைத் தமிழில் மொழிபெயர்த்தார். மேலும், சங்கரநமச்சிவாயப் புலவர் இயற்றிய நன்னூல் விருத்தியுரையில் திருத்தங்களையும் மேற்கொண்டார். இம்முப்பெரும் படைப்புகளும் ‘திராவிட மாபாடியம்’ என்று போற்றப்படும் அவரது விரிந்த இலக்கணப் பங்களிப்பின் அங்கங்களாகக் கருதப்படுகின்றன.
ஆன்மிக மற்றும் தத்துவப் பங்களிப்புகள்:
இலக்கணம் மட்டுமன்றி, ஆன்மிகத் தத்துவத் துறையிலும் அவரது பங்களிப்புகள் அளப்பரியவை. சர்வாத்ம சம்பு சிவாசாரியர் அருளிய ‘கத்திய ரூப சித்தாந்தப் பிரகாசிகை’யைத் தமிழில் மொழிபெயர்த்தார். மெய்கண்ட தேவர் அருளிச்செய்த ‘சிவஞானபோத’த்திற்கு, அதன் மெய்ப்பொருள் நன்கு விளங்கும் வகையில், ‘திராவிட மகாபாடியம்’ என்னும் விரிவுரையையும், சுருக்கமான ‘சிற்றுரை’யையும் படைத்தார். அருணந்தி சிவாசாரியரின் ‘சிவஞான சித்தியார் சுபக்கத்திற்கு’ப் பொழிப்புரை வழங்கினார். காஞ்சிப் புராணத்தின் முதல் காண்டத்தைத் தமிழில் மொழிபெயர்த்தார்.
மேலும், சிவாக்கிய சோழ மகாராஜா காலத்தில் கஞ்சனூரில் அவதரித்து அருளிய அரதத்த சிவாசாரியார், வைணவ மதத்தை நிராகரித்து சைவ மதத்தை நிலைநாட்ட, நெருப்பிலே பழுக்கக் காய்ச்சிய இரும்பு முக்காலியில் அமர்ந்து சிவபெருமானே பரம்பொருள் என இருபத்திரண்டு ஏதுக்களுடன் நிறுவிய ‘சுலோக பஞ்சகம்’ என்னும் நூலையும் தமிழில் மொழிபெயர்த்தார். அத்துடன், அப்பய தீட்சிதர் அருளிய ‘சிவதத்துவ விவேக மூல சுலோகங்களையும்’ தமிழில் பெயர்த்தார்.
பக்தி மற்றும் இலக்கியப் படைப்புகள்:
இவை தவிர, சிவஞானயோகிகள் பல பக்தி, இலக்கியப் படைப்புகளையும் அருளியுள்ளார். பெரும்பாலும் நாயன்மார்களின் உண்மைச் சரிதங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு, திருவள்ளுவ நாயனாரின் திருக்குறள் உத்தரார்த்தத்தை எடுத்துக்காட்டாகக் கொண்டு, சோமேசர் மீது ‘முதுமொழி வெண்பா’ இயற்றினார். யமக அணியில் ‘திருவேகம்பர் அந்தாதி’, திருக்கு அமைப்பில் ‘திருமுல்லைவாயில் அந்தாதி’, ‘குளத்தூர்ப் பதிற்றுப் பத்து அந்தாதி’, ‘கலைசைப் பதிற்றுப் பத்து அந்தாதி’, ‘இளசைப் பதிற்றுப் பத்து அந்தாதி’ ஆகியவற்றை இயற்றினார்.
மேலும், ‘கச்சி ஆனந்த ருத்திரேசர் பதிகம்’, ‘திருவேகம்பர் ஆனந்தக் களிப்பு’, ‘செங்கழுநீர் விநாயகர் பிள்ளைத் தமிழ்’, ‘அமுதாம்பிகை பிள்ளைத் தமிழ்’, ‘செப்பறைப் பதி அகிலாண்டேசுவரி பதிகம்’ போன்ற சிற்றிலக்கியங்களையும் படைத்தளித்தார். மார்கழித் திருவாதிரை உற்சவத்தின்போது, தேவாரம் உள்ளிட்ட அருட்பாக்கள் ஐந்தும் திருக்காப்பிடப்பட்டு, திருவெம்பாவை என்னும் திருவாசகத் திருப்பதிகம் ஒன்று மட்டுமே ஆன்மார்த்த மற்றும் பரார்த்த சிவபூஜை காலங்களில் ஓதப்படும் மரபு இருந்ததால், திருத்தொண்டர் திருநாமத்தை நாள்தோறும் ஓதி முக்தி பெற விரும்புவோரின் கருத்துத் தடையுறா வண்ணம், ‘திருத்தொண்டர் திருநாமக் கோவை’ எனும் நூலை அருளினார். அத்துடன், ஆதி பரமாசாரியரான நமச்சிவாய மூர்த்திகள் மீது மாலை போன்ற பிரபந்தங்களையும் இயற்றிச் சைவ உலகிற்குப் பெரும் தொண்டாற்றினார்.
சிவஞான யோகிகள் பின்னர் பல கண்டன நூல்களை இயற்றினார். திருவாவடுதுறை ஆதீனத்தின் சம்பிரதாயக் கட்டளையாகிய ‘மரபு அட்டவணை’யைத் தருமபுர ஆதீனத்தார் மறுத்து எழுதியபோது, அதற்கு எதிராக ‘மறுப்பின் மறுப்பு’ எனும் கண்டனத்தை எழுதினார். மேலும், காஞ்சீபுரத்திற்கு யாத்திரையாக வந்த திருவண்ணாமலை ஆதீனத்துப் பண்டார சந்நிதிகள், சிவசமவாத உரையை இயற்றிய தமது ஆதீனத்தைச் சேர்ந்த ஞானப் பிரகாச முனிவரின் விளக்கத்தின் மேன்மையை நிலைநாட்டக் கருதி, சிவஞான சித்தியாரில் வரும் ‘என்னை இப்பவத்தில் சேரா வகை எடுத்து’ என்ற செய்யுளில் உள்ள ‘எடுத்து’ என்ற சொல்லின் பொருளை சிவஞானயோகிகளிடம் வினவினர். அதற்கு ‘எடுத்து’ என்பதற்கு ‘சிவசமவாத உரை மறுப்பு’ எனக் கண்டனம் ஒன்றை சிவஞானயோகிகள் எழுதினார். அக்கண்டனத்திற்கு மறுப்பு எழுந்தபோது, குதர்க்கம் பேசுவோரால் சிதைக்கப்படாமல் இருப்பதற்காக, ‘எடுத்து என்னும் சொல்லுக்கு இட்ட வைரக் குப்பாயம்’ என்ற மற்றொரு கண்டனத்தையும் இயற்றினார். ஞானப் பிரகாச முனிவர் சிவஞான சித்தியாருக்கு எழுதிய உரை போலியானது என்பதை விளக்க, மீண்டும் ‘சிவசமவாத உரை மறுப்பு’ என்ற கண்டன நூலையும் செய்தருளினார்.
பின்னர், கம்பராமாயணமே தமிழில் தலைசிறந்த காவியம் எனச் செருக்குடன் கூறிய காஞ்சீபுரத்து வைணவர்களின் கர்வத்தை அடக்கும் நோக்குடன், கம்பராமாயணத்தின் முதல் நாந்திச் செய்யுளான ‘நாடிய பொருள் கைகூடும்’ என்ற பாடல் குற்றங்கள் நிறைந்ததெனச் சிவஞானயோகிகள் ஐயம் எழுப்பினார். அந்த ஐயத்திற்கு வைணவர்களால் பதில் கூற இயலவில்லை. தாங்கள் அறியாமல் பிதற்றினோம் என்று வருந்தி, அவரை வணங்கித் துதித்தனர். சிவஞானயோகிகள் மகிழ்ந்து, அந்த ஐயங்களுக்கான விளக்கத்தை அளித்து, வைணவர்களைச் சந்தோஷப்படுத்தினார். இந்த ஐயங்களும் அவற்றிற்கான விளக்கங்களும் தொகுக்கப்பட்ட நூல் ‘கம்ப ராமாயண முதற்செய்யுள் சங்கோத்தர விருத்தி’ என்று வழங்கப்படுகிறது.
அதன்பிறகு, திருவாரூர் வைத்தியநாத நாவலர் இயற்றிய இலக்கண விளக்க நூலில், எழுத்ததிகாரம், சொல்லதிகாரம் போன்ற பிரிவுகளில் காணப்படும் பிழைகளைச் சுட்டிக்காட்ட எண்ணி, ‘இலக்கண விளக்கச் சூறாவளி’ என்னும் நூலை இயற்றினார்.
ஒருமுறை, திருநாவுக்கரசு நாயனார் கடலிலிருந்து கரையேறிய திருப்பாதிரிப்புலியூருக்கு சிவஞான சுவாமிகள் யாத்திரை சென்றிருந்தார். அங்குள்ள சிவாலயத்தில் அறிஞர்களும் செல்வந்தர்களும் கூடியிருந்த சபையில் ஒரு பிரபு, ‘கரையேற விட்ட முதல்வா உன்னை அன்றியும் ஓர் கதி உண்டாமோ’ என்ற இறுதி அடியைக் கொடுத்து, அதனைக்கொண்டு செய்யுளைப் பூர்த்தி செய்பவர் நூறு பொற்காசுகள் கொண்ட பொற்கிழியைப் பெற்றுக்கொள்ளலாம் என்று அறிவித்தார். சுவாமி தரிசனத்திற்காக சிவாலயம் வந்த சுவாமிகள் இந்தச் செய்தியைக் கேட்டு, அங்கிருந்த ஒரு ஏழைப் பிராமணனை நோக்கி, அந்தப் பொற்கிழியை எடுத்துக் கொள்ளுமாறு கூறி, கீழ்வரும் பாடலை இயற்றிப் பூர்த்தி செய்தார்:
வரையேற விட்டமுதம் சேந்தனிட அருந்தினைவல் லினம் என்றாலும் உரையேற விட்டமுத லாகுமோ எனைச் சித்தென்று உரைக்கில் என்னாம் நரையேற விட்டமுத னாளவனாக் கொண்டுநறும் புலிசை மேவும் கரையேற விட்ட முதல்வா உன்னை அன்றியுமோர் கதியுண் டாமோ
இவ்வாறு உலக நன்மைக்காகப் பல்வேறு உரைகளையும், பல நூல்களையும், பல கண்டன நூல்களையும் அவர் இயற்றினார். அத்துடன் பல நல்ல மாணவர்களுக்குக் கல்வி போதித்து, வடமொழியைவிட தென்மொழி (தமிழ்) சிறந்தது எனப் பெருமையுடன் நிலைநாட்டினார். தவமே உருக்கொண்டதுபோல் விளங்கி, சிவசாயுஜ்ஜியப் பேற்றிற்கு வழிவகுக்கும் நிஷ்டையில் நிலைபெற்றிருந்தார். ‘திராவிட மகாபாடிய கர்த்தர்’ எனப் போற்றப்படும் இச்சிவஞான யோகிகள், திருவாவடுதுறையில் சித்திரை மாதத்து ஆயிலிய நட்சத்திரத்தன்று சிவபரிபூரண தசையை அடைந்தார்.
சிவஞான சுவாமிகளின் திருநட்சத்திரத்தைக் குறிக்கும் பாடல்: மன்னும் விசுவா வசுவருடம் மேடமதி உன்னிரவி நாட்பகல்ஓது ஆயிலியம் – பன்னும் திருவாளன் எங்கோன் சிவஞான தேவன் திருமேனி நீங்கு தினம்.
இந்த வரலாறு சுவாமிநாத பண்டிதரால் இயற்றப்பட்டது.