ஆதன், பூதன்: உயிரும் மெய்யும் இணைந்த பிரபஞ்சம்
ஆதன் மற்றும் பூதன் என்ற இரு சொற்கள், பண்டைய தமிழ் சிந்தனையில் ஆழமான வேரூன்றி, உயிர் மற்றும் மெய் என்ற இரு அடிப்படை கூறுகளின் சாரத்தை உள்ளடக்கியுள்ளன. ஆதன் என்பது உயிரின் தத்துவத்தையும், பூதன் என்பது உயிரற்ற பொருட்களின் தத்துவத்தையும் குறிக்கிறது. இந்த இரண்டு தத்துவங்களுமே ஒன்றோடொன்று இணைந்திருப்பதன் மூலமாகவே இப்பிரபஞ்சம் இயங்குகிறது. இந்த அடிப்படை புரிதலே, பல பண்டைய தமிழ்ச் சொல்லாடல்களுக்கும், தத்துவங்களுக்கும் அடிப்படையாக அமைந்துள்ளது.
ஆதன் என்ற சொல், உயிரினங்களின் சாரத்தையும், அவை கொண்டிருக்கும் இயக்கத்தையும் குறிக்கிறது. ஒரு விதையில் இருந்து முளைக்கும் தாவரம், கருவில் வளரும் உயிர், சுவாசிக்கும் காற்று என அனைத்து உயிரினங்களிலும் ஆதன் வியாபித்திருக்கிறது. இதுவே உயிர்களின் இயக்கத்திற்கும், வளர்ச்சிக்கும் காரணமாக அமைகிறது. ஆதனின்றி எந்த உயிரினமும் இயங்க முடியாது. ஆதன், உயிர்களின் பிறப்பு, வாழ்வு, மற்றும் இறப்பு சுழற்சியின் ஆதாரமாக விளங்குகிறது.
பூதன் என்பது உயிரற்ற பொருட்கள் அல்லது பொருண்மைகளைக் குறிக்கிறது. மண், நீர், காற்று, நெருப்பு, ஆகாயம் என பஞ்ச பூதங்களும் பூதனின் கூறுகளாகும். உயிரற்ற இந்த பொருட்கள், உயிரினங்களின் வாழ்விற்கு அடிப்படையாக அமைகின்றன. உதாரணத்திற்கு, தாவரங்கள் மண்ணிலிருந்து சத்துக்களை எடுத்துக்கொள்கின்றன. நீர் இல்லாமல் எந்த உயிரினமும் உயிர் வாழ முடியாது. ஆக்சிஜனை சுவாசிப்பதன் மூலமாக உயிரினங்கள் உயிர் வாழ்கின்றன. இவ்வாறு உயிரற்ற பொருட்களான பூதங்கள், உயிரினங்களின் வாழ்விற்கு ஆதாரமாக விளங்குகின்றன.
ஆகாயம் என்ற சொல், “ஆ” மற்றும் “காயம்” என்ற இரண்டு வார்த்தைகளின் சேர்க்கையாகும். இங்கு “ஆ” என்பது உயிரையும், “காயம்” என்பது மெய்யையும் குறிக்கிறது. ஆகாயம் என்பது உயிர் மற்றும் மெய் இரண்டும் இணைந்திருக்கும் ஒரு வெளியாக கருதப்படுகிறது. இதுவே பிரபஞ்சத்தின் பரந்த வெளியாகவும், அனைத்து உயிர்களையும், பொருட்களையும் உள்ளடக்கியதாகவும் விளங்குகிறது. “து” என்ற ஒட்டு, இந்த இரண்டு கூறுகளையும் இணைக்கும் பற்றுக்கோடாக கருதப்படுகிறது.
“துப்பார்க்குத் துப்பாய” என்ற திருக்குறள் வரியை எடுத்துக்கொண்டால், அதில் “ஆ” என்பது “ஆதல்” அதாவது உருவாதலைக் குறிக்கிறது. “பூ” என்பது “பூத்தல்” அதாவது மலர்தலைக் குறிக்கிறது. ஆகாயத்தில் உள்ள காயங்கள் பூதங்களாக மலர்கின்றன என்ற தத்துவத்தை இது உணர்த்துகிறது. அதாவது, பிரபஞ்சத்தில் உள்ள அனைத்து பொருட்களும், உயிர்களும் ஒன்றிலிருந்து ஒன்று உருவாகின்றன, மலர்கின்றன என்ற சுழற்சியை இது குறிக்கிறது.
“மலர் மிசை ஏகினான்” என்ற கூற்று, மலரின் மீது வீற்றிருப்பவன் என்று பொருள் கொள்ளப்படுகிறது. மலரும் உடலில் உயிராகவும், அறிவில் எண்ணமாகவும் இருப்பவன் அவன். இங்கே மலர் என்பது உடலையும் மனதையும் குறிக்கிறது. அந்த மலரில் வீற்றிருப்பவன் நம் உயிர் மற்றும் எண்ணங்களின் இயக்கத்திற்கு காரணமானவன்.
ஆதன் என்ற சொல் “ஆன்மா” என்ற வார்த்தையிலிருந்து வந்திருக்கலாம் என்று கருதப்படுகிறது. மேலும் இது “தந்தை” என்ற சொல்லுடன் இணைந்து “ஆந்தை” என்ற வார்த்தையை உருவாக்குகிறது. பூதன் என்ற சொல் “பூம்” என்ற வார்த்தையிலிருந்து வந்திருக்கலாம் என்றும், இது “தந்தை” என்ற சொல்லுடன் இணைந்து “பூந்தை” என்ற வார்த்தையை உருவாக்குகிறது. இந்த சொற்கள், உயிர் மற்றும் மெய் ஆகிய இரண்டு கூறுகளும் தந்தையாகிய இறைவனின் அம்சங்களே என்பதை உணர்த்துகின்றன.
முடிவாக, ஆதன் மற்றும் பூதன் என்ற தத்துவங்கள், உயிரும் மெய்யும் பிரிக்க முடியாத இரண்டு கூறுகள் என்பதை உணர்த்துகின்றன. இவை இரண்டும் இணைந்து பிரபஞ்சத்தை இயக்குகின்றன. இந்த தத்துவத்தை புரிந்து கொள்வதன் மூலம், நாம் இயற்கையுடனும், பிரபஞ்சத்துடனும் ஆழமான தொடர்பை உணர முடியும். மேலும், அனைத்து உயிர்களையும், பொருட்களையும் மதித்து, அவற்றோடு இணக்கமாக வாழும் வாழ்க்கையை மேற்கொள்ள முடியும்.